Hey!
Hier ben ik nog eens, waarschijnlijk voor een laatste keer via dit kanaal!
Want mijn scriptie is af (op het herwerken van zinsbouw en op punt zetten van bronvermelding en spelling na, maar dat is voor thuis)en dat betekent dat ik hier extra kan genieten van men laatste twee weken. Alle avonden en zondagen vrij en binnenkort een weekje naar Zanzibar om vervolgens volledig uitgerust naar huis terug te keren... Ik zie het volledig zitten!
Overdag is het op mijn stage wel nog vrij druk. Want ik ben nu het training programma over Excel ook aan het geven in een andere organisatie en heb hier nog enkele andere taken af te ronden. Maar momenteel komen er weinig frustraties aan te pas en is het dus heel wat aangenamer.
Verder hier ook nog alles goed, al is het hier ook wel al drie dagen heel triestig weer en voelt iedereen hoe langer hoe meer aan dat het tijd is om naar huis te gaan.
Maar het is en blijft een super ervaring (ondanks zijn ups en downs) waarvan ik alleen maar blijk kan zijn dat ik ze gehad heb. Heel erg merciekes dan ook aan de mensen die dit mogelijk gemaakt hebben en mij steeds opwekten met het posten van berichtjes op deze blog, het sturen van mailtjes, het doorsturen van bronnenmateriaal voor men eindwerk, het overnemen van jnm-werk...
Jullie zijn fantastisch, echt de waarheid!
Vele groetjes en tot binnenkort in levende lijven!
woensdag 13 mei 2009
woensdag 29 april 2009
Nog 1 maandje!
Hallohallo!
Weer ff geleden, maar ondertussen dan ook al heel druk geweest.
Eerst twee weekjes Dries-bezoek en nu al een week hevig aan het doorwerken aan de thesis.
Dat eerst was zalig, hoe kon het ook anders? Al zijn we elk wel eens een dagje ziek geweest, het was super om elkaar terug te zien en al dat moois hier te kunnen delen! Het afscheid was uiteraard minder en sinds dan ben ik ook echt beginnen aftellen...
Want het is een heel boeiende ervaring geweest en het is hier prachtig, maar na drie maand heb ik de rijst, de muizenkollonie in huis, de ijskoude douches, het slechte bed, darmontsteking en andere ziektes... wel gehad hoor.
Maar gelukkig is er nog het eindwerk dat zorgt voor de nodige afleiding en maakt dat ik dus niet teveel tijd over heb om te verlangen naar thuis. Sinds ik het hier met Dries eens goed bekeken heb, loopt het schrijven trouwens heel vlot. Er is al een einde in zicht en dat ziet er momenteel sneller aan te komen dan gepland. Wat niet slecht is want dan ga ik er in België niet teveel werk meer aan hebben. Het is namelijk zo dat ik het op 9 juni moet indienen, wat betekent dat ik niet echt veel tijd zou hebben om te bekomen van men avontuur. Maar hoe meer afwerkingen ik hier al gedaan krijg, hoe vroeger/meer tijd voor jullie natuurlijk als ik weer in het land ben.
Zo, ik ga me nu maar eens begeven naar het meer want afkoeling kan vandaag wel weer geen kwaad.
Toedeloe!
Weer ff geleden, maar ondertussen dan ook al heel druk geweest.
Eerst twee weekjes Dries-bezoek en nu al een week hevig aan het doorwerken aan de thesis.
Dat eerst was zalig, hoe kon het ook anders? Al zijn we elk wel eens een dagje ziek geweest, het was super om elkaar terug te zien en al dat moois hier te kunnen delen! Het afscheid was uiteraard minder en sinds dan ben ik ook echt beginnen aftellen...
Want het is een heel boeiende ervaring geweest en het is hier prachtig, maar na drie maand heb ik de rijst, de muizenkollonie in huis, de ijskoude douches, het slechte bed, darmontsteking en andere ziektes... wel gehad hoor.
Maar gelukkig is er nog het eindwerk dat zorgt voor de nodige afleiding en maakt dat ik dus niet teveel tijd over heb om te verlangen naar thuis. Sinds ik het hier met Dries eens goed bekeken heb, loopt het schrijven trouwens heel vlot. Er is al een einde in zicht en dat ziet er momenteel sneller aan te komen dan gepland. Wat niet slecht is want dan ga ik er in België niet teveel werk meer aan hebben. Het is namelijk zo dat ik het op 9 juni moet indienen, wat betekent dat ik niet echt veel tijd zou hebben om te bekomen van men avontuur. Maar hoe meer afwerkingen ik hier al gedaan krijg, hoe vroeger/meer tijd voor jullie natuurlijk als ik weer in het land ben.
Zo, ik ga me nu maar eens begeven naar het meer want afkoeling kan vandaag wel weer geen kwaad.
Toedeloe!
zaterdag 11 april 2009
Malaria enzo
Hey allen!
Ik ben een klein weekje buiten strijd geweest dankzij een etter van een malariamug.
Echt geen leuke beestje, laat staan een leuke ziekte. Alles wat pijn kan doen doet dat in zijn extreemste vormen en elk orgaan dat kan disfunctioneren doet dat ook zo sterk mogelijk. Maar gelukkig is het dankzij de juiste medicatie wel een ziekte van korte duur en ben ik nu dus weer helemaal de oude!
De afgelopen dagen heb ik dan ook wat bezoekjes gebracht aan andere organisaties. Want al mijn collega's zitten nu in de dorpen en anders is het maar een saai gebeuren achter men bureautje. Vooral de stageplaats van Tim, was wel eens de moeite waard om te bezoeken. Het is een weeshuis waar hij zelf les geeft en de omstandigheden zijn er helaas heel interessant maar ook confronterend om zien. Verder heb ik deze week ook eindelijk een doorbraak gekregen in mijn thesis en welke weg ik daar nu juist verder mee op moet. Dat op zich is al heel wat, maar het blijft dus wel nog veel werk dat ik voor de boeg heb de komende (maar!) anderhalve maand (meer!).
Maar eerst is er nog het bezoek van mijn grote schat, die vanavond op het vliegtuig stapt en hier dan maandag zou moeten toekomen. En oooh ja, ik tel de daagjes af hoor!Dat gegeven samen met het juist herstelt zijn van een vieze ziekte en eindelijk betere vooruitzichten in verband met men thesis maken dus dat ik mij momenteel alleen maar super goed kan voelen!
Tegelijkertijd betekent dat ook wel dat jullie mij de komende twee weken hoogstwaarschijnlijk heel wat minder gaan horen via deze of andere internetwegen.
Genieten jullie daar in tussentijd alvast ook van het 'zonnetje'!
Xx
Ik ben een klein weekje buiten strijd geweest dankzij een etter van een malariamug.
Echt geen leuke beestje, laat staan een leuke ziekte. Alles wat pijn kan doen doet dat in zijn extreemste vormen en elk orgaan dat kan disfunctioneren doet dat ook zo sterk mogelijk. Maar gelukkig is het dankzij de juiste medicatie wel een ziekte van korte duur en ben ik nu dus weer helemaal de oude!
De afgelopen dagen heb ik dan ook wat bezoekjes gebracht aan andere organisaties. Want al mijn collega's zitten nu in de dorpen en anders is het maar een saai gebeuren achter men bureautje. Vooral de stageplaats van Tim, was wel eens de moeite waard om te bezoeken. Het is een weeshuis waar hij zelf les geeft en de omstandigheden zijn er helaas heel interessant maar ook confronterend om zien. Verder heb ik deze week ook eindelijk een doorbraak gekregen in mijn thesis en welke weg ik daar nu juist verder mee op moet. Dat op zich is al heel wat, maar het blijft dus wel nog veel werk dat ik voor de boeg heb de komende (maar!) anderhalve maand (meer!).
Maar eerst is er nog het bezoek van mijn grote schat, die vanavond op het vliegtuig stapt en hier dan maandag zou moeten toekomen. En oooh ja, ik tel de daagjes af hoor!Dat gegeven samen met het juist herstelt zijn van een vieze ziekte en eindelijk betere vooruitzichten in verband met men thesis maken dus dat ik mij momenteel alleen maar super goed kan voelen!
Tegelijkertijd betekent dat ook wel dat jullie mij de komende twee weken hoogstwaarschijnlijk heel wat minder gaan horen via deze of andere internetwegen.
Genieten jullie daar in tussentijd alvast ook van het 'zonnetje'!
Xx
woensdag 1 april 2009
Drukdrukdruk
Iep!
Vorige week zou ik naar de dorpen gaan met men stageplaats. Met de bedoeling om er te registreren wat kinderen nodig hebben. Dit gaat van voeding over medicatie tot een paar schoenen. Eindelijk heeft de organisatie geld ontvangen van donoren, dus is het nu mogelijk om dit alles te doen. Maar de grote baas van Roots and Shoots Tanzania had besloten dat mijn collega’s toch eerst nog maar wat andere zaken moesten afwerken. Bij gevolg zouden we gisteren vertrekken, maar toen bleek dat ik niet zou meegaan naar de dorpen. Toen ik vroeg wanneer we dan juist zouden vertrekken kon mijn ene collega daar geen antwoord op geven en mijn baas zei dan doodleuk ‘aaah, maar jij hoeft niet mee’. ‘Hoezo?’ vroeg ik, want ik had ook wel eens zin in iets anders dan hier hele dagen achter een bureau mezelf te zitten entertainen. De reden dat ik deze keer niet mee kan is omdat ze te ver gaan en ik van uit die dorpen na een weekje niet terug in Kigoma kan geraken met het openbaar vervoer. Mijn collega’s blijven er minstens twee weken want ze zijn van plan om ongeveer 50 dorpen te bezoeken. Zo’n lange periode kan ik mij niet veroorloven aangezien ik anders mijn vele schoolopdrachten nooit op tijd af krijg en mijn Driesje hier dan ook mooi zou staan.
Jaja, die heeft uiteindelijk toch nog besloten om me te komen bezoeken en hij zal hier normaal op paasmaandag staan. Joepie! Hij blijft ongeveer twee weken en in die periode gaan wij hier dan ook een en al ontspanning nemen. Daardoor is het nu wel hevig doorwerken om tegen dan zoveel mogelijk gedaan te hebben en dus niet met thesis en andere stress te zitten. De komende twee maanden zal ik ook nog wat overuren moeten maken en op zaterdagen komen werken om die dagen dan te kunnen recupereren als Dries hier is. Momenteel heb ik het hier dan ook drukdrukdruk, maar met veel plezier natuurlijk als dat is om dan twee weekjes te genieten.
Helaas werken de Afrikaanse toestanden mij hier momenteel wel even tegen. Het is zo dat ik echt heel veel werk zou kunnen verzetten momenteel, maar er hier al heel de week weer geen internet is. Ondertussen zijn mijn taken waar ik geen internet voor nodig heb, dan ook uitgeput. ’s Avonds kan ik gelukkig wel terecht bij de broeders om er wat zaken op te zoeken en er de dag erna dus verder mee aan de slag te gaan. Maar ook die broeders zitten in Afrika, wat betekend dat de elektriciteit en dus het internet het er ook vaak laten afweten. Ik zit dus weer al even zonder werk en als je mij kent dan zal je wel weten dat ik er een hekel aan heb om niets te kunnen doen als er zoveel kan gedaan worden. Vandaag zou er terug internet zijn op mijn stageplaats en in afwachting daarvan schrijf ik jullie dus nog eens, in de hoop deze tekst binnenkort eens op men blog te kunnen zetten.
Kwaheri!
Vorige week zou ik naar de dorpen gaan met men stageplaats. Met de bedoeling om er te registreren wat kinderen nodig hebben. Dit gaat van voeding over medicatie tot een paar schoenen. Eindelijk heeft de organisatie geld ontvangen van donoren, dus is het nu mogelijk om dit alles te doen. Maar de grote baas van Roots and Shoots Tanzania had besloten dat mijn collega’s toch eerst nog maar wat andere zaken moesten afwerken. Bij gevolg zouden we gisteren vertrekken, maar toen bleek dat ik niet zou meegaan naar de dorpen. Toen ik vroeg wanneer we dan juist zouden vertrekken kon mijn ene collega daar geen antwoord op geven en mijn baas zei dan doodleuk ‘aaah, maar jij hoeft niet mee’. ‘Hoezo?’ vroeg ik, want ik had ook wel eens zin in iets anders dan hier hele dagen achter een bureau mezelf te zitten entertainen. De reden dat ik deze keer niet mee kan is omdat ze te ver gaan en ik van uit die dorpen na een weekje niet terug in Kigoma kan geraken met het openbaar vervoer. Mijn collega’s blijven er minstens twee weken want ze zijn van plan om ongeveer 50 dorpen te bezoeken. Zo’n lange periode kan ik mij niet veroorloven aangezien ik anders mijn vele schoolopdrachten nooit op tijd af krijg en mijn Driesje hier dan ook mooi zou staan.
Jaja, die heeft uiteindelijk toch nog besloten om me te komen bezoeken en hij zal hier normaal op paasmaandag staan. Joepie! Hij blijft ongeveer twee weken en in die periode gaan wij hier dan ook een en al ontspanning nemen. Daardoor is het nu wel hevig doorwerken om tegen dan zoveel mogelijk gedaan te hebben en dus niet met thesis en andere stress te zitten. De komende twee maanden zal ik ook nog wat overuren moeten maken en op zaterdagen komen werken om die dagen dan te kunnen recupereren als Dries hier is. Momenteel heb ik het hier dan ook drukdrukdruk, maar met veel plezier natuurlijk als dat is om dan twee weekjes te genieten.
Helaas werken de Afrikaanse toestanden mij hier momenteel wel even tegen. Het is zo dat ik echt heel veel werk zou kunnen verzetten momenteel, maar er hier al heel de week weer geen internet is. Ondertussen zijn mijn taken waar ik geen internet voor nodig heb, dan ook uitgeput. ’s Avonds kan ik gelukkig wel terecht bij de broeders om er wat zaken op te zoeken en er de dag erna dus verder mee aan de slag te gaan. Maar ook die broeders zitten in Afrika, wat betekend dat de elektriciteit en dus het internet het er ook vaak laten afweten. Ik zit dus weer al even zonder werk en als je mij kent dan zal je wel weten dat ik er een hekel aan heb om niets te kunnen doen als er zoveel kan gedaan worden. Vandaag zou er terug internet zijn op mijn stageplaats en in afwachting daarvan schrijf ik jullie dus nog eens, in de hoop deze tekst binnenkort eens op men blog te kunnen zetten.
Kwaheri!
zondag 22 maart 2009
Iep!
Hey mensjes!
Hier ben ik dan weer!
Het is inderdaad weer al even geleden, maar mijn tijd wordt hier dan ook steeds krapper en krapper. Hoe langer hoe meer werk ik heb aan mijn scriptie, vele andere schoolopdrachten en wat JNM zaken. Ondertussen zijn we dan ook bijna halfweg en ik kan je verzekeren dat er nog heel wat moet gebeuren in de resterende twee maanden. Dat is ook maar goed zo, want ondertussen blijf ik bezig en gaat de tijd wat sneller voorbij. Niet dat het hier zo tegensteekt, maar ik ga echt wel blij zijn als ik weer bij jullie in mijn vertrouwde omgeving ben.
Zojuist zijn mijn stagebegeleidster, haar man, een andere lector en onze directeur hier weer vertrokken. Zij waren voor een paar dagen op bezoek en het was echt zalig om die mensen eens op een andere manier te leren kennen. Mijn scriptie vlot tegenwoordig niet zo goed en ook mijn stagebegeleidster kreeg niet goed los wat er vast zit. Nuja, ze zegt dat ik zowel met men stage als met men scriptie goed bezig ben en dat het een normaal fenomeen is dat die scriptie nu even in een lastige fase zit. Met de tijd zou dat dus wel goed komen...
Momenteel ben ik wel bezig met de praktische zaken, zoals het maken van een SWOT-analyse van mijn stageplaats en het uitwerken van enkele trainingprogramma's. Daarna komt het er op aan om die zaken op één of andere theoretische manier in mijn scriptie te verwerken, want veel andere onderwerp mogelijkheden zijn er hier niet, maar voorlopig zie ik dus niet goed in hoe dat te bereiken.
Vorige week heb ik een training programma over Powerpoint gegeven... Zalig was dat! Mijn collega's waren echt super enthousiast en alleen al het besef dat ze wel degelijk geconcentreerd en ijverig aan iets kunnen werken, deed heel veel deugd. Achteraf bleken de evaluatieformulieren dan ook één groot coplement en bedanking naar mij toe te zijn. Ik had eindelijk eens het gevoel van hier toch iets te kunnen verwezenlijken en het gevoel van voldoening dat dit met zich meebracht was gewoon fantastisch. Eind volgende week zou ik graag mijn training programma over Excel klaar hebben, benieuwd wat dat gaat geven...
Nu ga ik hier nog maar eens een poging doen om toch iets van vorderingen in die scriptie te krijgen. Voor zover de electriciteit dat toestaat natuurlijk.
Dada!
Hier ben ik dan weer!
Het is inderdaad weer al even geleden, maar mijn tijd wordt hier dan ook steeds krapper en krapper. Hoe langer hoe meer werk ik heb aan mijn scriptie, vele andere schoolopdrachten en wat JNM zaken. Ondertussen zijn we dan ook bijna halfweg en ik kan je verzekeren dat er nog heel wat moet gebeuren in de resterende twee maanden. Dat is ook maar goed zo, want ondertussen blijf ik bezig en gaat de tijd wat sneller voorbij. Niet dat het hier zo tegensteekt, maar ik ga echt wel blij zijn als ik weer bij jullie in mijn vertrouwde omgeving ben.
Zojuist zijn mijn stagebegeleidster, haar man, een andere lector en onze directeur hier weer vertrokken. Zij waren voor een paar dagen op bezoek en het was echt zalig om die mensen eens op een andere manier te leren kennen. Mijn scriptie vlot tegenwoordig niet zo goed en ook mijn stagebegeleidster kreeg niet goed los wat er vast zit. Nuja, ze zegt dat ik zowel met men stage als met men scriptie goed bezig ben en dat het een normaal fenomeen is dat die scriptie nu even in een lastige fase zit. Met de tijd zou dat dus wel goed komen...
Momenteel ben ik wel bezig met de praktische zaken, zoals het maken van een SWOT-analyse van mijn stageplaats en het uitwerken van enkele trainingprogramma's. Daarna komt het er op aan om die zaken op één of andere theoretische manier in mijn scriptie te verwerken, want veel andere onderwerp mogelijkheden zijn er hier niet, maar voorlopig zie ik dus niet goed in hoe dat te bereiken.
Vorige week heb ik een training programma over Powerpoint gegeven... Zalig was dat! Mijn collega's waren echt super enthousiast en alleen al het besef dat ze wel degelijk geconcentreerd en ijverig aan iets kunnen werken, deed heel veel deugd. Achteraf bleken de evaluatieformulieren dan ook één groot coplement en bedanking naar mij toe te zijn. Ik had eindelijk eens het gevoel van hier toch iets te kunnen verwezenlijken en het gevoel van voldoening dat dit met zich meebracht was gewoon fantastisch. Eind volgende week zou ik graag mijn training programma over Excel klaar hebben, benieuwd wat dat gaat geven...
Nu ga ik hier nog maar eens een poging doen om toch iets van vorderingen in die scriptie te krijgen. Voor zover de electriciteit dat toestaat natuurlijk.
Dada!
woensdag 11 maart 2009
Coucouk!
Hier ben ik dan weer, met heel mooi weer!
De laatste dagen is het hier echt om te stikken. Maar gelukkig hebben we dan nog ons (op één na diepste, kwestie van correct te zijn he Gert ;-)) meertje (van de wereld) dat op tijd de nodige afkoeling biedt.
Verder heb ik hier vorige week last gehad van een zware keelontsteking en andere onaangename dingen. Ondertussen is dat al heel wat beter en zit ik weer op mijn stageplaats. Waar ik mij momenteel bezig hou met het uitwerken van een powerpointsessie, het helpen van mijn collega's bij het aan de praat krijgen van copieermachines... Jaja, dingen waar ik in België allemaal geen krak in ben, maar hier gaat mijn zelfvertrouwen op dat vlak zo de hoogte in.
In ons huisje is ook nog altijd alles ok. Ons Elien was maandag jarig en we hebben haar (maar uiteraard ook onszelf) eens goed verwend met ijs en frietjes. Dingen die hier veel minder lekker zijn dan in België, maar goed het is het idee dat telt he. Ook onze huishoudster maakt enorme vorderingen. Sinds we haar vorige week een waarschuwing gegeven hebben dat ze zou ontslaan worden als er geen beterschap kwam, komen er plots heel wat verborgen talenten naar boven.
Ondertussen doet ook de tijd zijn werk. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik alles gewoon wordt (buiten het Driesgemis natuurlijk). De vele schoolopdrachten helpen daar ook wel flink bij. Met mijn eindwerk, alle andere schoolopdrachten en wat JNM-werk weet ik mij hier 's avonds en in het weekend ook wel hoe langer hoe meer bezig te houden.
En hoe is het daar nog?
Geraken jullie het daar wat gewoon zonder mij?
Mail mij gerust (de waarheid)
xXx
De laatste dagen is het hier echt om te stikken. Maar gelukkig hebben we dan nog ons (op één na diepste, kwestie van correct te zijn he Gert ;-)) meertje (van de wereld) dat op tijd de nodige afkoeling biedt.
Verder heb ik hier vorige week last gehad van een zware keelontsteking en andere onaangename dingen. Ondertussen is dat al heel wat beter en zit ik weer op mijn stageplaats. Waar ik mij momenteel bezig hou met het uitwerken van een powerpointsessie, het helpen van mijn collega's bij het aan de praat krijgen van copieermachines... Jaja, dingen waar ik in België allemaal geen krak in ben, maar hier gaat mijn zelfvertrouwen op dat vlak zo de hoogte in.
In ons huisje is ook nog altijd alles ok. Ons Elien was maandag jarig en we hebben haar (maar uiteraard ook onszelf) eens goed verwend met ijs en frietjes. Dingen die hier veel minder lekker zijn dan in België, maar goed het is het idee dat telt he. Ook onze huishoudster maakt enorme vorderingen. Sinds we haar vorige week een waarschuwing gegeven hebben dat ze zou ontslaan worden als er geen beterschap kwam, komen er plots heel wat verborgen talenten naar boven.
Ondertussen doet ook de tijd zijn werk. Hoe langer ik hier ben, hoe meer ik alles gewoon wordt (buiten het Driesgemis natuurlijk). De vele schoolopdrachten helpen daar ook wel flink bij. Met mijn eindwerk, alle andere schoolopdrachten en wat JNM-werk weet ik mij hier 's avonds en in het weekend ook wel hoe langer hoe meer bezig te houden.
En hoe is het daar nog?
Geraken jullie het daar wat gewoon zonder mij?
Mail mij gerust (de waarheid)
xXx
dinsdag 24 februari 2009
Grijze maar blije dagen
Iep!
Het is hier al vierdagen grijs met af en toe een flinke stortbui en we hebben net vijf dagen zonder electriciteit gezeten. Het leuke is hier ook dat ze bij elke druppel die uit de hemel valt, de stroom uitschakkelen. Maar ondanks die donkerheid die hier momenteel heerst, heb ik ook de afgelopen dagen al mooie momenten beleefd in Kigoma.
Vrijdagavond was er zo ééntje van. Toen was het feest op het idyllische Jakobsin Beach omdat Saskia (de Nederlandse marine biologe en onze huisgenote) eindelijk de job van haar leven gevonden heeft. Een hoge functie bij de VN, waarbij ze instaat voor het behoud van het Tanganyika meer (om het op een simpele en verstaanbare manier te zeggen). Het was echt een leuke avond waarbij ik weer versteld stond van hoeveel blanken (Spanjaarden, Italianen, Zwitsers, Japanners, Zuid-Afrikanen, Nederlanders, Vlamingen...) er hier eigenlijk rondlopen.
Ook gisteren was een dag van voldoening, op mijn stageplaats deze keer. Want ik heb eindelijk een onderwerp voor mijn scriptie en daarmee voldoende bezigheid gevonden voor de komende maanden. Ik vind het jammer dat ik hier zo weinig op inhoudelijk vlak kan doen, want de sessies die ze aan de leerlingen geven over luchtvervuiling en andere milieuthema's lijken best wel interessant. Maar helaas worden die allemaal in het Swahili gegeven omdat de leerlingen nauwelijks Engels verstaan. Gelukkig zijn er hier op praktisch vlak ook nog heel wat uitdagingen. Zo ga ik mij voor mijn scriptie toespitsten op hoe de organisatie efficiënter zou kunnen werken. Nadat mijn collega's vorige week zwaar onder de indruk waren van hoe alles veel sneller en gemakkelijker gaat als je iets via Excel doet in plaats van alles manueel te doen, was wel duidelijk dat efficiëntie hier meer dan welkom is. Concreet zou ik dan op zoek gaan naar alle knelpunten in verband met efficiëntie en voor enkelen daarvan workshops opzetten over hoe het anders kan. Aanvankelijk had ik wat schrik dat het te paternalistisch ging overkomen, maar het enthousiasme bij mijn stagebegeleider was alvast groot genoeg om die twijfel weg te nemen.
Ook al kunnen er hier nog 101 dingen gebeuren, op de tijd die ik heb zou ik in België waarschijnlijk dubbel zoveel werk kunnen verzetten. De bureaucratie kent hier totaal geen grenzen en het is dan ook altijd trekken en sleuren om iets gedaan te krijgen.
Maar we maken er het beste van!
Tot de volgende!
Het is hier al vierdagen grijs met af en toe een flinke stortbui en we hebben net vijf dagen zonder electriciteit gezeten. Het leuke is hier ook dat ze bij elke druppel die uit de hemel valt, de stroom uitschakkelen. Maar ondanks die donkerheid die hier momenteel heerst, heb ik ook de afgelopen dagen al mooie momenten beleefd in Kigoma.
Vrijdagavond was er zo ééntje van. Toen was het feest op het idyllische Jakobsin Beach omdat Saskia (de Nederlandse marine biologe en onze huisgenote) eindelijk de job van haar leven gevonden heeft. Een hoge functie bij de VN, waarbij ze instaat voor het behoud van het Tanganyika meer (om het op een simpele en verstaanbare manier te zeggen). Het was echt een leuke avond waarbij ik weer versteld stond van hoeveel blanken (Spanjaarden, Italianen, Zwitsers, Japanners, Zuid-Afrikanen, Nederlanders, Vlamingen...) er hier eigenlijk rondlopen.
Ook gisteren was een dag van voldoening, op mijn stageplaats deze keer. Want ik heb eindelijk een onderwerp voor mijn scriptie en daarmee voldoende bezigheid gevonden voor de komende maanden. Ik vind het jammer dat ik hier zo weinig op inhoudelijk vlak kan doen, want de sessies die ze aan de leerlingen geven over luchtvervuiling en andere milieuthema's lijken best wel interessant. Maar helaas worden die allemaal in het Swahili gegeven omdat de leerlingen nauwelijks Engels verstaan. Gelukkig zijn er hier op praktisch vlak ook nog heel wat uitdagingen. Zo ga ik mij voor mijn scriptie toespitsten op hoe de organisatie efficiënter zou kunnen werken. Nadat mijn collega's vorige week zwaar onder de indruk waren van hoe alles veel sneller en gemakkelijker gaat als je iets via Excel doet in plaats van alles manueel te doen, was wel duidelijk dat efficiëntie hier meer dan welkom is. Concreet zou ik dan op zoek gaan naar alle knelpunten in verband met efficiëntie en voor enkelen daarvan workshops opzetten over hoe het anders kan. Aanvankelijk had ik wat schrik dat het te paternalistisch ging overkomen, maar het enthousiasme bij mijn stagebegeleider was alvast groot genoeg om die twijfel weg te nemen.
Ook al kunnen er hier nog 101 dingen gebeuren, op de tijd die ik heb zou ik in België waarschijnlijk dubbel zoveel werk kunnen verzetten. De bureaucratie kent hier totaal geen grenzen en het is dan ook altijd trekken en sleuren om iets gedaan te krijgen.
Maar we maken er het beste van!
Tot de volgende!
Abonneren op:
Reacties (Atom)
