Drukdrukdruk

Iep!

Vorige week zou ik naar de dorpen gaan met men stageplaats. Met de bedoeling om er te registreren wat kinderen nodig hebben. Dit gaat van voeding over medicatie tot een paar schoenen. Eindelijk heeft de organisatie geld ontvangen van donoren, dus is het nu mogelijk om dit alles te doen. Maar de grote baas van Roots and Shoots Tanzania had besloten dat mijn collega’s toch eerst nog maar wat andere zaken moesten afwerken. Bij gevolg zouden we gisteren vertrekken, maar toen bleek dat ik niet zou meegaan naar de dorpen. Toen ik vroeg wanneer we dan juist zouden vertrekken kon mijn ene collega daar geen antwoord op geven en mijn baas zei dan doodleuk ‘aaah, maar jij hoeft niet mee’. ‘Hoezo?’ vroeg ik, want ik had ook wel eens zin in iets anders dan hier hele dagen achter een bureau mezelf te zitten entertainen. De reden dat ik deze keer niet mee kan is omdat ze te ver gaan en ik van uit die dorpen na een weekje niet terug in Kigoma kan geraken met het openbaar vervoer. Mijn collega’s blijven er minstens twee weken want ze zijn van plan om ongeveer 50 dorpen te bezoeken. Zo’n lange periode kan ik mij niet veroorloven aangezien ik anders mijn vele schoolopdrachten nooit op tijd af krijg en mijn Driesje hier dan ook mooi zou staan.

Jaja, die heeft uiteindelijk toch nog besloten om me te komen bezoeken en hij zal hier normaal op paasmaandag staan. Joepie! Hij blijft ongeveer twee weken en in die periode gaan wij hier dan ook een en al ontspanning nemen. Daardoor is het nu wel hevig doorwerken om tegen dan zoveel mogelijk gedaan te hebben en dus niet met thesis en andere stress te zitten. De komende twee maanden zal ik ook nog wat overuren moeten maken en op zaterdagen komen werken om die dagen dan te kunnen recupereren als Dries hier is. Momenteel heb ik het hier dan ook drukdrukdruk, maar met veel plezier natuurlijk als dat is om dan twee weekjes te genieten.

Helaas werken de Afrikaanse toestanden mij hier momenteel wel even tegen. Het is zo dat ik echt heel veel werk zou kunnen verzetten momenteel, maar er hier al heel de week weer geen internet is. Ondertussen zijn mijn taken waar ik geen internet voor nodig heb, dan ook uitgeput. ’s Avonds kan ik gelukkig wel terecht bij de broeders om er wat zaken op te zoeken en er de dag erna dus verder mee aan de slag te gaan. Maar ook die broeders zitten in Afrika, wat betekend dat de elektriciteit en dus het internet het er ook vaak laten afweten. Ik zit dus weer al even zonder werk en als je mij kent dan zal je wel weten dat ik er een hekel aan heb om niets te kunnen doen als er zoveel kan gedaan worden. Vandaag zou er terug internet zijn op mijn stageplaats en in afwachting daarvan schrijf ik jullie dus nog eens, in de hoop deze tekst binnenkort eens op men blog te kunnen zetten.

Kwaheri!